MUmilkł/Zamilknął na chwilę. Umilkł/Zamilkł na chwilę.

- "Nie jestem turystemą. "Nie jestem turystą.

Musisz się zdecydować, której formy interpunkcji chcesz użyć w przypadku dialogów. Albo myślniki, albo cudzysłowy; nie jedno i drugie naraz. Oczywiście wiesz już (bo ja wiem, że Ty wiesz), że polskie cudzysłowy wyglądają trochę inaczej (otwierający dolny, zamykający górny), ale rozumiem, że tu jesteśmy ograniczeni możliwościami technicznymi.

- "Och, rozumiem...". "Och, rozumiem...".

W supermarkecie sprzedawca zaczął mówić do mnie: "Nigdy nie zobaczyłem Panapana nie widziałem". W supermarkecie sprzedawca zaczął mówić do mnie: "Nigdy pana nie widziałem".

"Pana" z dużej litery napisalibyśmy w liście do tej osoby. W tym opowiadaniu powinno się użyć małej litery.

Wiele lat temu przeprowadziłem się do małego domu na brzegach/brzegu jeziora. Wiele lat temu przeprowadziłem się do małego domu na brzegach/brzegu jeziora.

Po polsku raczej mówimy "na brzegu" (jeziora/rzeki), a może jeszcze częściej "nad brzegiem".

BNiedaleko było miasteczko niedaleko, ale dom był tak odizolowany, że rzadko spotykałem osobyludzi. Niedaleko było miasteczko, ale dom był tak odizolowany, że rzadko spotykałem ludzi.

W odniesieniu do ogółu rodzaju ludzkiego używamy wyrazu "ludzie". "Osoby" występują raczej wtedy, gdy są w jakiś sposób określone, na przykład przymiotnikiem: Różne osoby mówią różne rzeczy. Poszczególne osoby krótko opowiadały o sobie. Było tam kilka osób, które zachowywały się agresywnie.

W pierwszym miesiącu, każdego wieczora, zobaczywidziałem za oknem samotną kobietę. W pierwszym miesiącu, każdego wieczora, widziałem za oknem samotną kobietę.

"Każdego wieczora" oznacza powtarzalność czynności, więc należy użyć aspektu niedokonanego. "W pierwszym miesiącu zobaczyłem..." byłoby dobrze (bez "każdego wieczora").

NiosłaMiała na sobie długą i, czarną sukienkę i, a woal ukrywał/okrywał włosy. Miała na sobie długą, czarną sukienkę, a woal ukrywał/okrywał włosy.

Nie używa się "niosła" w takim znaczeniu. Możesz powiedzieć "nosiła", ale to jest aspekt niedokonany, co oznacza, że miała w zwyczaju nosić taką sukienkę, lub nosiła ją przez dłuższy czas, więc w tym przypadku nie o to chodzi. Tutaj możesz też powiedzieć: "Była ubrana w długą, czarną sukienkę..."

SpróbowChciałem wyjść, by zrozumiećdowiedzieć się, kim była (nie czułem się bezpieczny ze znajomąw obecności osoby, która włóczyła się blisko domu), ale za każdym razem, gdy otwierałem drzwi, ona słyszała dźwięk i uciekała do lasku. Chciałem wyjść, by dowiedzieć się, kim była (nie czułem się bezpieczny w obecności osoby, która włóczyła się blisko domu), ale za każdym razem, gdy otwierałem drzwi, ona słyszała dźwięk i uciekała do lasku.

"Spróbowałem/Próbowałem wyjść" brzmi trochę niezręcznie. Nie ma po polsku składni "bezpieczny/a z kimś". Jesteśmy bezpieczni przy kimś lub w obecności kogoś. Zmieniłam "znajomą" na "osobę", bo chyba tę panią trudno jest nazwać "znajomą" narratora, zwłaszcza, że ma on pewne obawy z nią związane, więc traktuje ją raczej jak osobę nieznajomą, po której nie wiadomo, czego można się spodziewać :)

Choć trochę straszyniepokoiła mnie myśl, że ktoś mógł być blisko swmojego domu i może nawet wejść bez mojej wiedzy, zignorowałem te zdarzenia. Choć trochę niepokoiła mnie myśl, że ktoś mógł być blisko mojego domu i może nawet wejść bez mojej wiedzy, zignorowałem te zdarzenia.

Określenie "blisko swojego domu" odnosiłoby się do "ktoś", a więc do tej kobiety.

Przestałem też patrzeć zawyglądać przez oknemo wieczorem. Przestałem też wyglądać przez okno wieczorem.

Pewnego dnia zdecydpostanowaiłem chodziiść/pójść do miasteczka po chleb i inne jedzenie. Pewnego dnia postanowiłem iść/pójść do miasteczka po chleb i inne jedzenie.

Chleb to też jedzenie :)

Było to bardzo małe miasteczko, więc wszyscy znali siebie znawzajem. Było to bardzo małe miasteczko, więc wszyscy znali siebie nawzajem.

W takim miejscu jest niemożliwe nie rzucać się w oczy. W takim miejscu jest niemożliwe nie rzucać się w oczy.

Jeżeli to małe miasteczko, to - logicznie - NIE jest możliwe/jest NIEmożliwe NIE rzucać się w oczy.

"Czy już pan widział kobietę w czerni?" "Czy już pan widział kobietę w czerni?"

"[-] [-]

- "Kobieta/Kobietę w czerni? "Kobieta/Kobietę w czerni?

Czy Ppan ją zna?" Czy pan ją zna?"

"[-] [-]

- "Ludzie mówią, że jest duchem kobiety, która straciła syna. "Ludzie mówią, że jest duchem kobiety, która straciła syna.

Lepiej byłoby napisać: "Ludzie mówią, że to jest duch kobiety...", bo inaczej to brzmi, że "(kobieta) jest duchem kobiety".

Utonął w jeziorze i każdego wieczora można usłychaszeć jej krzyk cierpienia... Mówią też, że gdy patrzy prosto w twoje oczy, staniesz się kamienną statuą." Utonął w jeziorze i każdego wieczora można usłyszeć jej krzyk cierpienia... Mówią też, że gdy patrzy prosto w twoje oczy, staniesz się kamienną statuą."

lub "...zamienisz się w kamień".

"[-] [-]

- "Czy naprawdę wierzy pan w te historie? "Czy naprawdę wierzy pan w te historie?

Po polsku, gdy zwracamy się do kogoś, z kim nie jesteśmy na "ty", a więc używamy formy 3 osoby, nie należy pomijać "pan/pani".

"[-] [-]

- "Nie. "Nie.

Prawdopodobnie ktoś chce Ppana przestraszyć/nastraszyć. Prawdopodobnie ktoś chce pana przestraszyć/nastraszyć.

To jestNależy się 10 złotych, proszę/Razem będzie 10 złotych". Należy się 10 złotych/Razem będzie 10 złotych".

Rozumiem, że to mówi sprzedawca. Tak przynajmniej wynika z interpunkcji.

Może to byłoa tylko głupia historia, może nie. Może to była tylko głupia historia, może nie.

W tej chwili wiem, że muszę zgasić światło i iść do łóżka. W tej chwili wiem, że muszę zgasić światło i iść do łóżka.