Anerneq's avatar
Anerneq

May 14, 2020

0
Myśli kanibala

Jeszcze pamiętam pierwszy raz, kiedy zjadłem ludzkie mięso. Było kobiece mięso. Smak był słodki tak, jak tamta kobieta. Była moją koleżanką z uniwersytetu i mieszkaliśmy razem. Poznałem ją od początku tego roku szkolnego i pozostawaliśmy w dobrych stosunkach. Na pewno myślała, że nasz był początkiem przyjaźni, bo ja też myślałem to samo, przynajmniej dopóki instykt prowadził mnie do skrajnego czynu. Zawsze miałem myśli o kanibalyzmu, nawet w dzieciństwie, ale nigdy nie zjadłem nikogo, aż do tamtej pory. Pamiętam, że jej krzyk był ogłuszający, gdy ją skórowałem, więc rozszarpałem zdenerwowany jej gardło tasakiem. To, kim byłem w tej chwili mi przestrasza. Czuję, że jestem potworem i gdyby ludzie o tym znali, myślaliby to samo. A jednak to jestem ja. Nie umiem przestać jeść mięso. Moja ostatnia ofiara była dzieckiem. Gdy otwieram zamrażarkę, widzę jego martwe oczy, które mnie osądzają. A jednak jego mięso było smaczne...
Czy jest warto być sobą, gdy jestem ohydnym potworem? Jak mam przeżyć, gdy jestem swoim własnym wrogiem? Boję się samego siebie i tego, co mógłbym zrobić. Nienawidzę siebie, ale moja jest natura drapieżnika i nie można zmienić swoją naturę.

[TEKST Z KOREKTAMI]

Pamiętam nadal pierwszy raz, kiedy zjadłem ludzkie mięso. Było to kobiece mięso. Smak był słodki, tak jak tamta kobieta. Była moją koleżanką z uniwersytetu i mieszkaliśmy razem. Poznałem ją na początku tego roku szkolnego i pozostaliśmy w dobrych stosunkach. Na pewno myślała, że to był początek naszej przyjaźni, bo ja też myślałem to samo, przynajmniej dopóki instynkt nie zaprowadził mnie do skrajnego czynu. Zawsze miałem myśli o kanibalizmie, nawet w dzieciństwie, ale nigdy nie zjadłem nikogo, aż do tamtej pory. Pamiętam, że jej krzyk był ogłuszający, gdy ją skórowałem, więc rozciąłem zdenerwowany jej gardło tasakiem. To, kim byłem w tej chwili mnie przeraża. Czuję, że jestem potworem i gdyby ludzie o tym wiedzieli, myśleliby to samo. A jednak to jestem ja. Nie umiem przestać jeść mięsa. Moja ostatnia ofiara była dzieckiem. Gdy otwieram zamrażarkę, widzę jego martwe oczy, które mnie osądzają. A jednak jego mięso było smaczne...
Czy warto jest być sobą, gdy jestem ohydnym potworem? Jak mam przeżyć, gdy jestem swoim własnym wrogiem? Boję się samego siebie i tego, co mógłbym zrobić. Nienawidzę siebie, ale taka jest moja natura drapieżnika i nie mogę jej zmienić.

Corrections (1)
Correction Settings
Choose how corrections are organized

Only show inserted text
Word-level diffs are planned for a future update.

Anerneq's avatar
Anerneq

May 15, 2020

0

Myśli kanibala


Jeszcze pamiętam pierwszy raz, kiedy zjadłem ludzkie mięso.


Jeszcze pamiętam pierwszy raz, kiedy zjadłem ludzkie mięso. Jeszcze pamiętam pierwszy raz, kiedy zjadłem ludzkie mięso.

More stylistically correct would be "Pamiętam jeszcze" lub "Pamiętam nadal"

Było kobiece mięso.


Było to kobiece mięso. Było to kobiece mięso.

Smak był słodki tak, jak tamta kobieta.


Smak był słodki, tak, jak tamta kobieta. Smak był słodki, tak jak tamta kobieta.

Była moją koleżanką z uniwersytetu i mieszkaliśmy razem.


Poznałem ją od początku tego roku szkolnego i pozostawaliśmy w dobrych stosunkach.


Poznałem ją odna początku tego roku szkolnego i pozostawaliśmy w dobrych stosunkach. Poznałem ją na początku tego roku szkolnego i pozostaliśmy w dobrych stosunkach.

Na pewno myślała, że nasz był początkiem przyjaźni, bo ja też myślałem to samo, przynajmniej dopóki instykt prowadził mnie do skrajnego czynu.


Na pewno myślała, że naszto był początkiemek naszej przyjaźni, bo ja też myślałem to samo, przynajmniej dopóki instynkt nie zaprowadził mnie do skrajnego czynu. Na pewno myślała, że to był początek naszej przyjaźni, bo ja też myślałem to samo, przynajmniej dopóki instynkt nie zaprowadził mnie do skrajnego czynu.

Zawsze miałem myśli o kanibalyzmu, nawet w dzieciństwie, ale nigdy nie zjadłem nikogo, aż do tamtej pory.


Zawsze miałem myśli o kanibalyizmuie, nawet w dzieciństwie, ale nigdy nie zjadłem nikogo, aż do tamtej pory. Zawsze miałem myśli o kanibalizmie, nawet w dzieciństwie, ale nigdy nie zjadłem nikogo, aż do tamtej pory.

Pamiętam, że jej krzyk był ogłuszający, gdy ją skórowałem, więc rozszarpałem zdenerwowany jej gardło tasakiem.


Pamiętam, że jej krzyk był ogłuszający, gdy ją skórowałem, więc rozszarpałem zdenerwowany rozciąłem jej gardło tasakiem. Pamiętam, że jej krzyk był ogłuszający, gdy ją skórowałem, więc zdenerwowany rozciąłem jej gardło tasakiem.

you could "rozszarpać" her throat if you had claws. Zwierzęta rozszarpują gardła.

To, kim byłem w tej chwili mi przestrasza.


To, kim byłem w tej chwili minie przestraszraża. To, kim byłem w tej chwili mnie przeraża.

Czuję, że jestem potworem i gdyby ludzie o tym znali, myślaliby to samo.


Czuję, że jestem potworem i gdyby ludzie o tym znawiedzieli, myślaeliby to samo. Czuję, że jestem potworem i gdyby ludzie o tym wiedzieli, myśleliby to samo.

A jednak to jestem ja.


Nie umiem przestać jeść mięso.


Nie umiem przestać jeść mięsoa. Nie umiem przestać jeść mięsa.

Moja ostatnia ofiara była dzieckiem.


Gdy otwieram zamrażarkę, widzę jego martwe oczy, które mnie osądzają.


A jednak jego mięso było smaczne...


Czy jest warto być sobą, gdy jestem ohydnym potworem?


Czy jest warto jest być sobą, gdy jestem ohydnym potworem? Czy warto jest być sobą, gdy jestem ohydnym potworem?

Jak mam przeżyć, gdy jestem swoim własnym wrogiem?


Boję się samego siebie i tego, co mógłbym zrobić.


Nienawidzę siebie, ale moja jest natura drapieżnika i nie można zmienić swoją naturę.


Nienawidzę siebie, ale mojtaka jest moja natura drapieżnika i nie możnagę jej zmienić swoją naturę. Nienawidzę siebie, ale taka jest moja natura drapieżnika i nie mogę jej zmienić.

[TEKST Z KOREKTAMI]


Pamiętam nadal pierwszy raz, kiedy zjadłem ludzkie mięso.


Było to kobiece mięso.


Smak był słodki, tak jak tamta kobieta.


Była moją koleżanką z uniwersytetu i mieszkaliśmy razem.


Poznałem ją na początku tego roku szkolnego i pozostaliśmy w dobrych stosunkach.


Na pewno myślała, że to był początek naszej przyjaźni, bo ja też myślałem to samo, przynajmniej dopóki instynkt nie zaprowadził mnie do skrajnego czynu.


Zawsze miałem myśli o kanibalizmie, nawet w dzieciństwie, ale nigdy nie zjadłem nikogo, aż do tamtej pory.


Pamiętam, że jej krzyk był ogłuszający, gdy ją skórowałem, więc rozciąłem zdenerwowany jej gardło tasakiem.


To, kim byłem w tej chwili mnie przeraża.


Czuję, że jestem potworem i gdyby ludzie o tym wiedzieli, myśleliby to samo.


A jednak to jestem ja.


Nie umiem przestać jeść mięsa.


Moja ostatnia ofiara była dzieckiem.


Gdy otwieram zamrażarkę, widzę jego martwe oczy, które mnie osądzają.


A jednak jego mięso było smaczne...


Czy warto jest być sobą, gdy jestem ohydnym potworem?


Jak mam przeżyć, gdy jestem swoim własnym wrogiem?


Boję się samego siebie i tego, co mógłbym zrobić.


Nienawidzę siebie, ale taka jest moja natura drapieżnika i nie mogę jej zmienić.


You need LangCorrect Premium to access this feature.

Go Premium