لطف کنین، یک قاشق و یک بشقاب. لطف کنین، یک قاشق و یک بشقاب.

یک قاشق و یک بشقاب لطف کنید(کنین)

لطف کنین، یک قاشق و یک بشقاب لطف کنید. ، یک قاشق و یک بشقاب لطف کنید.

لطف کنین، یک قاشق و یک بشقاب بدهید. لطف کنین، یک قاشق و یک بشقاب بدهید.

لطفا پنجره را ببند. لطفا پنجره را ببند.

چه از او چه می‌پرسی؟ اسمش را از او بپرس. از او چه می‌پرسی؟ اسمش را از او بپرس.

بفرمایین انجا، چای بخر. بفرمایین انجا، چای بخر.

1. when you say بفرمایین you should keep the verbs in plural form, so: بخرید 2. and I would say: لطفا بروید آنجا چای بخرید

بفرمایین اآنجا، چای بخر. بفرمایین آنجا، چای بخر.

دوستم ومان حجازی را می‌خواند. دوستم ومان حجازی را می‌خواند.

دوستمان حجازی میخواند.

دوستم ورمان حجازی را می‌خواند. دوستم رمان حجازی را می‌خواند.

دوستم ومان حجازی را می‌خواند. دوستم ومان حجازی را می‌خواند.

به چه کسی نامه را می‌نویسی؟ به چه کسی نامه را می‌نویسی؟

it is true but so rare. به چه کسی نامه می نویسی؟ is so more common. in here, "Name" is part of the verb: "Name neveshtan" similar to: به چه کسی سلام می کنی is correct به چه کسی سلام را میکنی is completely wrong if you say: نامه را به چه کسی می نویسی؟ it is common by the way in colloquial Persian we use "ro" instead of "ra": نامه رو به چه کسی می نویسی؟ اینجا رو می شناسم.

به چه کسی نامه را می‌نویسی؟ به چه کسی نامه می‌نویسی؟

را توی صحبت روزمره معمولا حذف میشه.

به چه کسی نامه را می‌نویسی؟ به چه کسی نامه می‌نویسی؟

این واژه جادبد را روی تخته بنویس. این واژه جادبد را روی تخته بنویس.

جادبد واژه نیست .معنی نداره.

این واژه جادبد را روی تخته بنویس. این واژه را روی تخته بنویس.

این واژه جادبدید را روی تخته بنویس. این واژه جدید را روی تخته بنویس.

این واژه جادبد را روی تخته بنویس. این واژه را روی تخته بنویس.

چه از او می‌پرسی؟ چه از او می‌پرسی؟

this is correct but I wanted to mention that is so bookish. we actually never use such a form. instead, we say: چی ازش می پرسی؟ "che" becomes "chi" and "az ou" becomes "azash"

چه از او می‌پرسی؟ چه از او می‌پرسی؟

چی از او میپرسی؟

چه از او چه می‌پرسی؟ از او چه می‌پرسی؟