MałKrótka historia o dziwnym dziecku Krótka historia o dziwnym dziecku

Krótki - gdy mówimy o długości Mała - gdy mówimy o wielkości może być jeszcze "o dziwnym chłopcu"

MałKrótka historia / Historyjka / Krótka opowieść o dziwnym dziecku Krótka historia / Historyjka / Krótka opowieść o dziwnym dziecku

Gdy byłem młodszy / mały, sąsiedzi mieli dziecko w moim wieku. Gdy byłem młody / mały, sąsiedzi mieli dziecko w moim wieku.

Młodszy też jest poprawne, ale brzmi nienaturalnie.

Gdy byłem młodszy / mały / młody, sąsiedzi mieli dziecko w moim wieku. Gdy byłem młodszy / mały / młody, sąsiedzi mieli dziecko w moim wieku.

"Młodszy" jest OK, ale w kontekście tego opowiadania raczej wtedy, gdy wciąż jesteś młody i czytelnik o tym wie. "Młody" sugeruje, że już nie jesteś młody, tylko co najmniej w średnim wieku. "Mały" pewnie będzie tu najlepsze, jeżeli opowiadanie dotyczy osoby w wieku dziecięcym, co sugeruje druga część zdania ("sąsiedzi mieli dziecko w moim wieku").

Pamiętam, że (ten) chłopiec nigdy nie wychodził z domu i mówił, że byłjest zbyt zajęty albo chory. Pamiętam, że (ten) chłopiec nigdy nie wychodził z domu i mówił, że jest zbyt zajęty albo chory.

Dodałam "(ten) chłopiec", ponieważ w poprzednim zdaniu jest mowa o dziecku, a więc tutaj potrzebna byłaby końcówka rodzaju nijakiego ("nie wychodziło", "mówiło"). Myślę, że jednak lepiej zabrzmi, gdy sprecyzujesz płeć tego dziecka i użyjesz formy rodzaju męskiego. Oczywiście, tak jak już Ci zasugerowano, mogłeś też w poprzednim zdaniu napisać "...chłopca w moim wieku", ale nie jest to konieczne. "mówił, że jest zbyt zajęty" -> Po polsku nie ma tak sztywnych reguł następstwa czasów w zdaniach nadrzędnych i podrzędnych. Jeżeli coś było powtarzalne lub długo trwające, bardziej naturalnie brzmi czas teraźniejszy.

Ale czym dziecko mogłobył być zajęte dziecko? Ale czym dziecko mogłoby być zajęte?

Ale czym byłdziecko mogło być zajęte dziecko? Ale czym dziecko mogło być zajęte?

Tego nie rozumieliśmyałem ja i moi przyjacieli i we. W końcu zdecydowaliśmy, że lepiej grajmy my, żebyśmy grali sami, bo on chciałe być sam. Tego nie rozumiałem ja i moi przyjaciele. W końcu zdecydowaliśmy, że lepiej, żebyśmy grali sami, bo on chce być sam.

Tego nie rozumieliśmy ja ani ja, ani moi przyjacielie i w końcu zdecydowaliśmy, że lepiej grajmy my samibędzie, jeśli/jeżeli będziemy bawić się bez niego, bo on chciałe być sam. Tego nie rozumieliśmy ani ja, ani moi przyjaciele i w końcu zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli/jeżeli będziemy bawić się bez niego, bo on chce być sam.

"Bawić się sami" jest OK, ale chciałam uniknąć powtórzenia "sami/sam" w jednym zdaniu. Przy okazji uwaga odnośnie do "grać" i "bawić się". W odniesieniu do ogólnej czynności zabawy, używa się raczej "bawić się". "Grać" zazwyczaj należy jakoś doprecyzować. Na przykład "Dzieci ładnie się bawią, grając w piłkę".

Inni uważali, że on był dziwny, ale ja byłem bardzo ciekawy, bo myślałem, że miał jakąś tajemnicę i chciałem odkryć prawdę. Inni uważali, że był dziwny, ale ja byłem bardzo ciekawy, bo myślałem, że miał jakąś tajemnicę i chciałem odkryć prawdę.

Pewnego dnia zapuknąałem do jego drzwi. Pewnego dnia zapukałem do jego drzwi.

puknąć - trzeba uważać na wulgarne znaczenie tego słowa;) potocznie uprawiać seks

Pewnego dnia zapuknąałem do jego drzwi. Pewnego dnia zapukałem do jego drzwi.

"Przepraszam, nie wolno mi grać z wami. "Przepraszam, nie wolno mi grać z wami.

Przepraszam, nie wolno mi z wami grać. - brzmi naturalniej

"Przepraszam, nie wolno mi graćbawić się z wami. "Przepraszam, nie wolno mi bawić się z wami.

Jestem chory i mamuszę zostać w domu." Jestem chory i muszę zostać w domu."

mówipowiedział, nie otwarzierając drzwi. powiedział, nie otwierając drzwi.

mówipowiedział, nie otwarzierając drzwi. powiedział, nie otwierając drzwi.

"mówił" -> czynność powtarzająca się lub dłużej trwająca "powiedział" -> raz, w tym konkretnym przypadku

Ja Zapuknąałem jeszcze raz, ale on milczał. Zapukałem jeszcze raz, ale on milczał.

Ja Zapuknąałem jeszcze raz, ale on milczał. Zapukałem jeszcze raz, ale on milczał.

Puknąałem i puknąałem i, w końcu otwórzył drzwi: "A co masz w głowie? Pukałem i pukałem, w końcu otwórzył drzwi: "A co masz w głowie?

Puknąć - raz Pukać - wiele razy, czasownik niedokonany Zapukać - czasownik dokonany "A co masz w głowie? - nie rozumiem sensu zdania, jeśli chodzi o pretensję, że ktoś nie rozumie, powiedziałbym tylko "Nie rozumiesz?" albo "O co ci chodzi?" albo już trochę wulgarnie i potocznie "Głupi jesteś?"

Puknąałem i puknąałem i w końcu otwóorzył drzwi: "APo co masz w głowieprzyszedłeś? Pukałem i pukałem i w końcu otworzył drzwi: "Po co przyszedłeś?

albo coś podobnego, na przykład: "Co chciałeś?" (ale nie "Czego chcesz?", bo to brzmi bardzo niegrzecznie)

W tym momencie usłyszałem żeński głos z jednego z pokojów: "Andrzeju, kto tam jest? W tym momencie usłyszałem żeński głos z jednego z pokojów: "Andrzeju, kto tam jest?

słyszeć - niedokonany usłyszeć - dokonany

W tym momencie usłyszałem żeński głos z jednego z pokojów: "Andrzeju, kto tam jest? W tym momencie usłyszałem żeński głos z jednego z pokojów: "Andrzeju, kto tam jest?

(w tym momencie) "usłyszałem" -> raz słyszałem -> wiele razy, przez dłuższy czas

Czy to twój przyjaciółel? Czy to twój przyjaciel?

liczba pojedyncza

Czy to twój przyjaciółel? Czy to twój przyjaciel?

Powiedz, że może wejść, gdyjeśli chce.". Powiedz, że może wejść, jeśli chce.".

Powiedz, że może wejść, gdyjeśli/jeżeli chce.". Powiedz, że może wejść, jeśli/jeżeli chce".

Dziecko, którego imieniaę wtedy poznałem, miabył złą twarzy, ale pozwolił mi wejść wdo domu. Dziecko, którego imię wtedy poznałem, był zły, ale pozwolił mi wejść do domu.

zła twarz - tak się nie mówi ew. zły wyraz twarzy - o negatywnych emocjach widocznych na twarzy do domu

DzChłopiecko, którego imieniaę wtedy poznałem, miabył złą twarzy/naburmuszony, ale pozwolił mi wejść wdo domu. Chłopiec, którego imię wtedy poznałem, był zły/naburmuszony, ale pozwolił mi wejść do domu.

Dziecko... było złe... pozwoliło mi... Chłopiec... był zły... pozwolił mi... Będzie lepiej brzmiało, jeśli zmienisz "dziecko" na "chłopiec" i użyjesz czasownika w męskim rodzaju.

Wytłumaczył, że jego matka była bardzo chora i nie chciał wychodzić z nami, bo musiał pomóc jejjej pomagać. Wytłumaczył, że jego matka była bardzo chora i nie chciał wychodzić z nami, bo musiał jej pomagać.

pomóc - jednorazowo, dokonany pomagać - wiele razy, niedokonany

Wytłumaczył, że jego matka byłajest bardzo chora i, więc on nie chciałe wychodzić z nami, bo musiał pomóc jej jej pomagać. Wytłumaczył, że jego matka jest bardzo chora, więc on nie chce wychodzić z nami, bo musi jej pomagać.

Tak jak wspomniałam wcześniej, w przypadku opisywania jakichś stanów, które trwają przez dłuższy czas lub są powtarzalne, bardziej naturalnie brzmi, jeśli po zdaniu nadrzędnym w czasie przeszłym użyjesz w zdaniu podrzędnym czasu teraźniejszego.

Nie wiedział zna jakieją chorobyę cierpiała: powiedział, że matkma nie chciała mu powiedzieć. Nie wiedział na jaką chorobę cierpiała: powiedział, że mama nie chciała mu powiedzieć.

matka - oficjalnie, neutralne brzmienie mama - pozytywne brzmienie

Nie wiedział z, na jakieją chorobyę cierpiała:; powiedział, że matka/mama nie chciała mu powiedzieć. Nie wiedział, na jaką chorobę cierpiała; powiedział, że matka/mama nie chciała mu powiedzieć.

Lub "Nie wiedział, na co chorowała".

ZPóźniej zrozumieliśmy powód potem:sytuację, jego matka umarła kilka miesięcy po tytem. Później zrozumieliśmy sytuację, jego matka umarła kilka miesięcy potem.

"zrozumieliśmy sytuację" albo "poznaliśmy powód"

Zrozumieliśmy powód potem:Później wszystko zrozumieliśmy; jego matka umarła kilka miesięcy po tym zdarzeniu. Później wszystko zrozumieliśmy; jego matka umarła kilka miesięcy po tym zdarzeniu.

lub "...umarła kilka miesięcy później", ale nie chciałam powtarzać tego samego wyrazu w jednym zdaniu. Wyraz "powód" niezbyt tu pasuje. Z poprzedniego zdania chyba to nie wynika.

Matka to już to wiedziała, ale chciała, żeby jej syn jeszcze miał nadzieję, że mogła wyleczyże wyzdrowieć. Matka już to wiedziała, ale chciała, żeby jej syn jeszcze miał nadzieję, że może wyzdrowieć.

leczyć - kogoś (wy)zdrowieć - samemu

Matka to już wiedziała, że jest śmiertelnie chora / że umrze, ale chciała, żeby syn jeszcze miał nadzieję, że mogła wyleczywyzdrowieje / może wyzdrowieć / zdoła wyzdrowieć. Matka już wiedziała, że jest śmiertelnie chora / że umrze, ale chciała, żeby syn jeszcze miał nadzieję, że wyzdrowieje / może wyzdrowieć / zdoła wyzdrowieć.

"To" brzmi nieprecyzyjnie w kontekście poprzedniego zdania, tak jakby matka wiedziała, że umarła kilka miesięcy później.

DlategoPonieważ nie miał ojca ani innej rodziny, moja rodzina zdecydowała się go zaadoptować i. Tak stał się moim bratem, moim dziwnym bratem. Ponieważ nie miał ojca ani innej rodziny, moja rodzina zdecydowała się go zaadoptować. Tak stał się moim bratem, moim dziwnym bratem.

DlategoPonieważ nie miał ojca ani innej rodziny, moja rodzina zdecydowała się go zaadoptować i w ten sposób stał się moim bratem, moim dziwnym bratem. Ponieważ nie miał ojca ani innej rodziny, moja rodzina zdecydowała się go zaadoptować i w ten sposób stał się moim bratem, moim dziwnym bratem.

Ojciec to też rodzina ;) "W ten sposób" nie jest konieczne, ale uważam, że zdanie brzmi bardziej naturalnie.

Pamiętam, że nigdy ten chłopiec nigdy nie wychodził z domu i- mówił, że jest zbyt zajęty albo chory. Pamiętam, że ten chłopiec nigdy nie wychodził z domu - mówił, że jest zbyt zajęty albo chory.

Tego nie rozumiałem ani ja, ani moi przyjaciele i w końcu zdecydowaliśmy, że lepiej, żebyśmy się bawili sami, bo on chce być sam. Tego nie rozumiałem ani ja, ani moi przyjaciele i w końcu zdecydowaliśmy, że lepiej, żebyśmy się bawili sami, bo on chce być sam.